tanrının yalnızlığını anlamak için insan olmak yetmez mi
çünkü yaratmak kendinden eksiltmektir kendinden eksilten her varlık ise eninde sonunda kendi yarattığı kalabalığın içinde yalnız kalmaya mahkumdur insan kendi gölgesinden korkan bir ölümlüyken tanrı kendi ışığında kaybolan sonsuz bir ıssızlıktır zamanı bir çember gibi kıvırıp avucunda tutan biri için dün ile yarın arasındaki o dar koridorda sıkışıp kalan bizlerin çırpınışı ne kadar tanıdıktır kim bilir
bizler hiç var olmamış bir yarının yasını tutarken o çoktan yaşanıp bitmiş bir sonsuzluğun sessizliğini seyreder