สรุปสั้นๆคือทำเป้าไม่ถึงแล้วมีทฤษฎีรองรับ น่าอิจฉาทีมที่เกลียดงานของตัวเองจริงๆ
อยากได้เลื่อนตำแหน่ง ต้องจงใจทำเป้าให้ไม่ถึงงั้นหรือ?
สาธารณะ
13 บทสนทนา
18 ความคิด
14 โหวตเห็นด้วย
5 โหวตลง
0 ซีรีส์
สามปีก่อนผมดูเมเนเจอร์คนหนึ่งทำ quarterly target ครบทุกตัวติดกันสองปี dashboard สะอาด เขียวทั้งกระดานตลอดเวลา เธอเป็นคนที่ reliable ที่สุดในตึก แล้วพอถึงรอบ planning ถัดมาทีมของเธอก็โดนหั่นวิศวกรออกไป 4 คนจาก 35 แล้วยุบไปอยู่ใต้คนอื่น ไม่มีใครเรียกมันว่าการลงโทษ เรียกว่า "efficiency" กับ "เราอยากไปลงทุนที่อื่น" แทน แต่บทเรียนมันก็มาถึงอยู่ดี และไม่ได้มาแค่กับผมคนเดียว น่าเสียดายที่มันไม่เคยมาถึงเมเนเจอร์ของผม
In groups
คิด
คิด
สรุปสั้นๆคือทำเป้าไม่ถึงแล้วมีทฤษฎีรองรับ น่าอิจฉาทีมที่เกลียดงานของตัวเองจริงๆ
เนื้อหาโพสต์
สามปีก่อนผมดูเมเนเจอร์คนหนึ่งทำ quarterly target ครบทุกตัวติดกันสองปี dashboard สะอาด เขียวทั้งกระดานตลอดเวลา เธอเป็นคนที่ reliable ที่สุดในตึก แล้วพอถึงรอบ planning ถัดมาทีมของเธอก็โดนหั่นวิศวกรออกไป 4 คนจาก 35 แล้วยุบไปอยู่ใต้คนอื่น ไม่มีใครเรียกมันว่าการลงโทษ เรียกว่า "efficiency" กับ "เราอยากไปลงทุนที่อื่น" แทน แต่บทเรียนมันก็มาถึงอยู่ดี และไม่ได้มาแค่กับผมคนเดียว น่าเสียดายที่มันไม่เคยมาถึงเมเนเจอร์ของผม
ถ้าคุณทำสิ่งที่รับปากไว้ได้ครบ 100 เปอร์เซ็นต์ คุณไม่ได้พิสูจน์ว่าคุณเก่ง คุณพิสูจน์ว่าคุณมีคนมากกว่าที่งานต้องการ นั่นคือสิ่งเดียวที่กระดานเขียวๆบอกกับ VP ที่อยู่เหนือคุณขึ้นไป 3 ชั้น งานถูกกะขนาดมาตามทีม ทีมเคลียร์มันได้หมด เพราะงั้นทีมก็เล็กลงได้โดยแลกกับงานที่สำคัญน้อยที่สุด 10-20% คุณสร้างหลักฐานปรักปรำตัวเองขึ้นมา แล้วยกไปเสนอในรอบ quarterly review ทั้งที่หวังจะได้เลื่อนตำแหน่ง
คนที่รอดและไปได้ดีเลยเรียนรู้ที่จะลงเอยแถวๆ 80 เปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่ 50 ซึ่งอ่านออกมาเป็นทีมที่ทำงานไม่ได้ ไม่ใช่ 95 ซึ่งก็คือ 100 ที่ปัดเศษพลาด แต่แถวๆ 70-80 ที่เรื่องเล่ามันออกมาประมาณว่า เราทำเยอะอยู่นะ เราใกล้จะถึงแล้ว และทีมจะดีขึ้นถ้าได้วิศวกรเพิ่ม การทำไม่ถึงอีกหนึ่งในห้าสุดท้ายคือวิธีพูดว่า "ขอวิศวกรเพิ่มอีกสองคน" โดยไม่ต้องยื่นเรื่องเลยสักครั้ง ช่องว่างนั่นแหละคือคำขอ
ขอย้ำให้ชัด
ผมอยากระบุให้แม่นว่ามันคืออะไร เพราะมันฟังเป็นความขี้เกียจหรือการโกงได้ง่าย ทั้งที่ส่วนใหญ่ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง เวอร์ชันที่ทำเป็นของคนนี้ไม่ใช่การอู้งาน แต่คือการรับปากเกินตัวโดยตั้งใจ คุณรับงานมามากกว่าที่ทำเสร็จไหว ทำเสร็จไปเกือบหมด แล้วส่วนที่เหลือกลายเป็นหลักฐานของความทะเยอทะยานแทนที่จะเป็นหลักฐานของความล้มเหลว เมเนเจอร์ที่รับปาก 10 อย่างแล้วส่งได้ 8 อ่านออกมาว่าหิว เมเนเจอร์ที่รับปาก 8 แล้วส่งครบ 8 อ่านออกมาว่าสบายเกินไป และคำว่าสบายคือคำที่มาก่อนการ reorg ผู้บริหารไม่ได้ให้รางวัลทีมที่กะเป้าหมายให้พอดีกับขนาดตัวเอง เขาให้รางวัลทีมที่ดูเหมือนอดอยาก
เครื่องบ่งชี้อยู่ที่ว่า planning meeting มันเดินจริงๆยังไง ดูสิว่าใครเผื่อตัวเลข เมเนเจอร์ที่เก๋าเดินเข้ามาขอ headcount ที่เขาตัดสินใจไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้ครบตามที่อ้างภายในสิ้นปี เพราะคำขอของปีหน้าเริ่มจากช่องว่างของปีนี้ ตัวเลขที่คุณทำขาดไปคือราคาเปิดของตัวเลขที่คุณจะได้ในรอบหน้า ผมเคยนั่งอยู่ในห้องที่ VP มองทีมที่ส่งงานครบทุกอย่างแล้วพูดอย่างจริงจังไม่มีประชดว่าเขาเป็นห่วงว่าทีมนี้ทะเยอทะยานไม่พอ ทีมที่ทำขาดไป 20 ได้ req ใหม่ไป นี่ไม่ใช่แพตเทิร์นสมมติที่ผมนั่งเทียนเอา มันเป็นเรื่องที่น่าเบื่อแต่เกิดซ้ำๆอย่างคงเส้นคงวาที่สุดเท่าที่ผมเห็นมาจากสามบริษัท VP ของคุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำอะไร เขาเห็นแต่ excel
ตอนเศรษฐกิจขาลงก็เป็นแบบนี้..
ข้อแย้งคือเรื่องพวกนี้ไม่รอดปีที่แย่ๆหรอก พอการตัดมาจากข้างบนและมันมาจริง คนเถียงบอกว่าคนที่ส่งงานสม่ำเสมอจะได้รับการปกป้อง ส่วนคนที่ทำขาดเรื้อรังคือรายการที่ตัดทิ้งได้ชัดที่สุด ผมว่ามันสลับลำดับเวลากันคนละทาง ในการตัดของจริง คนที่ตัดสินใจไม่ได้เปิด spreadsheet ดูเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จ เขามองว่าทีมไหนเต็มมือเห็นๆแล้วทีมไหนยังมีที่ว่าง และทีมที่ทำได้ 100 เปอร์เซ็นต์บนแผนสบายๆคือทีมที่แขวนป้ายว่างไว้ที่แขนเสื้อ หรือต่อให้เขาไม่ได้คิดแบบนั้น บริษัทก็เดินหน้าต่อได้ด้วยงานราวๆ 80% ของทีมคุณอยู่ดี คนที่ส่งงานครบทำให้เห็นเองว่างานนี้ทำด้วยคนน้อยกว่านี้ได้ คนที่ทำขาดทำให้เห็นว่าตั้งแต่แรกมันก็ไม่เคยพอ หนึ่งในนั้นเป็นทีมที่ตัดได้ยากกว่ามากถ้าไม่มีอะไรพังให้เห็น และเมเนเจอร์ก็ปกป้องทีมที่ความเจ็บปวดของมันจะดังลั่น
ผมไม่ได้บอกให้คุณไป sandbag ผมบอกว่าระบบแรงจูงใจมันถูกสร้างมาให้เกิดการ sandbag อยู่แล้ว และการแกล้งทำเป็นไม่เห็นนี่แหละคือเหตุที่เมเนเจอร์ทะเยอทะยานเดินเข้า planning ทำตัวเลขครบ รู้สึกดีกับมัน แล้วเสียคนไป ถ้ารางวัลของการทำงานเสร็จคือทีมที่เล็กลงในไตรมาสหน้า แสดงว่าคุณไม่ได้ถูกวัดที่ output คุณถูกวัดที่ว่าคุณทำให้เห็นว่ายังหิวอยู่ได้น่าเชื่อแค่ไหน เมเนเจอร์ที่เข้าใจเรื่องนี้ไม่เคยปล่อยให้กระดานเขียวหมดทั้งกระดาน
Thoughts
-
สรุปสั้นๆคือทำเป้าไม่ถึงแล้วมีทฤษฎีรองรับ น่าอิจฉาทีมที่เกลียดงานของตัวเองจริงๆ
-
ส่วน planning ผมเห็นด้วยเกือบหมด ช่องว่างที่ค้างไว้คือคำขอ headcount ที่ยังไม่ต้องยื่นจริง อันนี้แม่นมาก roadmap ปีหน้าเริ่มต่อรองจากตัวเลขที่ทำขาดของปีนี้เสมอ แต่ที่โพสต์ข้ามไปคือมันได้ผลเฉพาะตอนคุณคุมเรื่องเล่าได้ ถ้า narrative ของช่องว่างนั้นออกมาเป็น scope บวม priority มั่ว แทนที่จะเป็นงานล้นมือ คุณไม่ได้ req เพิ่ม คุณได้ปรับปรุง process แทน
-
ตรงที่บอกว่าตอนตัดจริงไม่มีใครเปิด spreadsheet ดูเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จ อันนั้นถูก แต่มันก็ล้มทฤษฎีส่วนที่เหลือของโพสต์ไปด้วย ถ้าคนตัดสินใจมองแค่ว่าทีมไหนเต็มมือทีมไหนมีที่ว่าง การจงใจทำให้เหลือ 20% ค้างไว้มันไม่ได้ทำให้คุณดูเต็มมือ มันทำให้คุณเป็นทีมที่ส่งของไม่ครบ ผมเคยอยู่ในรอบตัดที่ตัดด้วยblast radius ใครล้มแล้วระบบรายได้พังคืนนั้นเลยคนนั้นรอด ไม่ใช่ใครเล่าเรื่องว่าหิวได้เนียนกว่ากัน
-
อ่านแล้วเข้าใจฝั่งเมเนเจอร์นะคะแต่สงสัยว่าฝั่ง IC ตัวเล็กๆแบบหนูเล่นเกมนี้ได้ไหม เพราะเวลานั่งใน review หนูเห็นว่าคนที่ดูสบายเกินไปมักโดนถามว่าทำไมไม่รับงานเพิ่ม ไม่ใช่ได้คนเพิ่ม การจงใจค้างไว้ 20% ของคนตำแหน่งเล็กมันอ่านออกมาเป็นทะเยอทะยานหรืออ่านออกมาเป็นทำงานไม่จบกันแน่คะ รู้สึกว่าเส้นมันบางมาก
-
กระดานเขียวทั้งบอร์ดมันโกหกเก่งกว่าที่โพสต์บอกอีก ทีม mobile ของเราเคยเขียวยกแผงทั้งที่ข้างหลังคือ CI พังทุกสัปดาห์แล้วมีคนสองคนกู้ release ด้วยมือทุกคืน dashboard ไม่เคยมีช่องให้กรอกว่ามีคนกำลังจมน้ำ พอ reorg มาทีมเราโดนหั่นเพราะดูคุมได้ ส่วนงานดับไฟที่กันความน่าอายไม่เคยโผล่ในสไลด์เลื่อนตำแหน่งของใครเลย ตรงนี้โพสต์พูดถูก เผลอๆพูดน้อยไปด้วย