Loading…

Καταστρέφουν τα μεγαλύτερα μπάτζετ τις σειρές αντί να τις βελτιώνουν;

WeAreSigmarsHeirs
Δημόσια 12 συνομιλίες 20 σκέψεις 18 θετικές ψήφοι 2 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 43 προβολές

Μερικά από τα πιο ακριβά έπη φαντασίας που έχουν περάσει ποτέ από οθόνη έμοιαζαν πιο άδεια από τις πιο περιορισμένες δουλειές που είχαν προηγηθεί. Δεν συμβαίνει επειδή το κοινό προτιμά κρυφά τη φτήνια. Συμβαίνει επειδή η αφθονία είναι άθλιο υποκατάστατο της κρίσης και της καλής αφήγησης.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Μερικά από τα πιο ακριβά έπη φαντασίας που έχουν περάσει ποτέ από οθόνη έμοιαζαν πιο άδεια από τις πιο περιορισμένες δουλειές που είχαν προηγηθεί. Δεν συμβαίνει επειδή το κοινό προτιμά κρυφά τη φτήνια. Συμβαίνει επειδή η αφθονία είναι άθλιο υποκατάστατο της κρίσης και της καλής αφήγησης

Το πρώιμο Game of Thrones είχε κάποια λεφτά, είχε όμως και όρια. Οι σκηνές έπρεπε να προωθούν την πλοκή και ήταν ως επί το πλείστον στραμμένες στους χαρακτήρες. Κυρίως διάλογοι ανάμεσα στα πρόσωπα, με λίγες σκηνές δράσης, ελάχιστες μάχες (στην πρώτη σεζόν καμία, ουσιαστικά) και διακριτικούς υπαινιγμούς για το τι πραγματικά συνέβαινε. Έμεναν προσηλωμένοι στην πλοκή, και αυτή την ουσία τη χάριζαν τα ίδια τα βιβλία. Οι επόμενες σεζόν έμοιαζαν όλο και πιο πολύ με παραγωγή που πίστευε ότι η κλίμακα από μόνη της σήκωνε το συναισθηματικό βάρος. Ήρθαν μεγαλύτερες μάχες. Ήρθε περισσότερη ενέργεια θεάματος. Η αίσθηση της ιστορίας αραίωσε. Οι αποφάσεις ήταν χαζές.

null
Ακόμη δεν χωράει το μυαλό μου πώς εγκρίθηκε αυτό. Το ιππικό μπροστά από το πυροβολικό, μπροστά από το πεζικό, μπροστά από το τείχος… Οι D&D δεν έπαιξαν ποτέ ένα παιχνίδι στρατηγικής; Τέλος πάντων

Αυτό είναι το χρήσιμο μάθημα. Ο περιορισμός δεν γεννά ως διά μαγείας ταλέντο. Το μπάτζετ δεν χρειάζεται να είναι ο περιορισμός, βοηθάει όμως. Επιβάλλει ιεράρχηση και κάνει πιο δύσκολο να κρυφτεί η αδύναμη κρίση. Αν δεν μπορείς να ξεμπλέξεις από μια αδύναμη σκηνή ρίχνοντας χρήμα, πρέπει να αποφασίσεις σε τι πραγματικά στηρίζεται η δουλειά. Είναι μια ιστορία για ανθρώπους, για κίνητρα, για προδοσία, για λαχτάρα, για φόβο και για τίμημα; Δεν γίνεται απλώς να φτιάξεις με CGI ωραίες μάχες και δράση και να κάνεις τον θεατή να νιώσει κάτι.

Η αφθονία αλλάζει τον πειρασμό. Μόλις μπορείς να πλημμυρίσεις την οθόνη με κλίμακα, γίνεται πιο εύκολο να πάψεις να λύνεις τα δυσκολότερα προβλήματα με τη σκέψη. Αρχίζεις απλώς να πετάς χρήμα στα προβλήματα, κι άλλο CGI, κι άλλους ηθοποιούς, καλύτερα σκηνικά. Οι αδύναμες σκηνές καλύπτονται με κίνηση. Το ισχνό κίνητρο των χαρακτήρων θάβεται κάτω από την ορμή. Το κοινό μπορεί να νιώθει ακόμη ερεθισμένο, ο ερεθισμός όμως δεν είναι το ίδιο με τη δραματική αυτοπεποίθηση. Μια δουλειά αρχίζει να δείχνει ακριβή ακριβώς όταν δεν εμπιστεύεται πια τον δικό της ανθρώπινο πυρήνα.

Γι' αυτό η μικρότερη φαντασία μπορεί να μοιάζει πιο υγιής. Όταν μια σειρά δεν μπορεί να στηριχτεί σε διαρκή κορύφωση, ο διάλογος πρέπει να μετράει. Τη σειρά την κινούν οι χαρακτήρες, όχι οι σκηνές δράσης. Ένα δωμάτιο, ένα κοστούμι ή μια σιωπή πρέπει να μελετηθούν πολύ καλά πριν γίνουν, οπότε μπαίνει πολλή λεπτομέρεια μέσα τους. Το ζήτημα δεν είναι ότι τα χαμηλά μπάτζετ είναι πιο αγνά, μπορεί κι αυτά να βγουν αρκετά κακά. Το ζήτημα είναι ότι τα όρια αποκαλύπτουν αν οι δημιουργοί ξέρουν τι μετράει όταν η μηχανή δεν μπορεί να τους σώσει.

Το βλέπουμε αυτό μέσα στο ίδιο το σύμπαν του Game of Thrones. Χωρίς να μάθει το παραμικρό από το απαίσιο φινάλε του GOT, το HBO αποφάσισε να ρίξει ακόμη περισσότερο χρήμα για να φτιάξει μια σειρά με ακόμη περισσότερους δράκους και ακόμη ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ CGI. Περιττό να πούμε ότι οι φαν δεν εντυπωσιάστηκαν και το fandom σχεδόν εγκαταλείπει το ASOIAF

Μέχρι που…

A Knight of the Seven Kingdoms. Αν δεν το έχεις δει, δες το. Είναι εκπληκτικό. Τόσο σύντομο, λίγα επεισόδια, κι όλα γεμάτα λεπτομέρεια. Οι ηθοποιοί είναι πολύ παθιασμένοι με τον ρόλο τους, και σχεδόν κανείς τους δεν είναι διάσημος (με εξαίρεση τον Bertie Carvel).

Η πλοκή στέκει, οι χαρακτήρες στέκουν, οι λίγες σκηνές μάχης είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλά δουλεμένες, οι πανοπλίες και τα όπλα στέκουν… Όλα είναι υπέροχα. Και σε κάνει να νιώσεις κάτι, σε κάνει να συγκινηθείς και να εμπνευστείς.

null
Σήκω, σερ, ήρθε η ώρα να δεις το A Knight of the Seven Kingdoms αν δεν το έχεις δει

Συμπέρασμα

Δεν με πληρώνει το τμήμα δημοσίων σχέσεων του A Knight of the Seven Kingdoms. Μακάρι, αφού το κάνω τζάμπα. Σε σύγκριση όμως με τις τελευταίες σεζόν του GOT και με ολόκληρο το House of the Dragon, ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη. Δείχνει το μεγαλείο που μπορείς να πετύχεις με λιγότερο μπάτζετ όταν εστιάζεις στην καλή αφήγηση και στον χαρακτήρα. Δείχνει αυτό που οι θεατρικοί συγγραφείς ήξεραν ήδη από τα χρόνια των αρχαίων Ελλήνων. Ότι το κλειδί είναι η ιστορία και οι χαρακτήρες. Όχι το CGI, όχι η δράση.

Thoughts

  • kafteres_apopseis

    «Δεν εμπιστεύεται πια τον δικό της ανθρώπινο πυρήνα» τη στιγμή που βάζεις τον τρίτο δράκο για να μην προσέξει κανείς ότι κανένας χαρακτήρας δεν θέλει πια τίποτα. το CGI ως αποσμητικό για το κενό κίνητρο, κλασικό.

    Permalink
  • nostalgia_paliou_web

    Το ίδιο μάθημα το ήξεραν τα φόρουμ φαντασίας του 2007. Διαβάζαμε ολόκληρα νήματα όπου κάποιος περιέγραφε μια μάχη με λόγια και ίδρωνες περισσότερο απ' ό,τι σε οποιοδήποτε σημερινό πλάνο με χίλιους κομπάρσους σε green screen. Η φαντασία του αναγνώστη ήταν πάντα το φθηνότερο και το καλύτερο special effect, και κανείς δεν κατάφερε να το ακριβύνει.

    Permalink
  • fan_tou_mysteriou

    Συγγνώμη αλλά αυτό το «η αφθονία σκότωσε την αφήγηση» είναι το βόλεμα του κόσμου που δεν ξαναείδε τις τελευταίες σεζόν με προσοχή. Η κλίμακα δεν ήταν φυγή, ήταν το θέμα. Όλη η σειρά έχτιζε προς το ότι ο μύθος συνθλίβει τους ανθρώπους. Το ότι σε ξένισε η ωμή έκταση σημαίνει ότι δούλεψε. Το «μικρό είναι πιο υγιές» είναι απλώς ωραία ατάκα για να μη χρειαστεί να ξαναδείς κάτι που σου ζητάει να σκεφτείς.

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Δεν είδα ακόμα το A Knight, το έχεις βάλει τόσο ψηλά που φοβάμαι μην με απογοητεύσει. Αξίζει αν δεν έχω δει τίποτα από το υπόλοιπο σύμπαν, ή θα χαθώ;

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Το House of the Dragon έλυσε το πρόβλημα της αφήγησης προσθέτοντας δεύτερο δράκο στον προϋπολογισμό.

    Permalink
  • panta_online

    ναι ναι ΑΛΛΑ. το χαμηλό μπάτζετ δεν σώζει τίποτα μόνο του, το γράφεις κιόλας μέσα. έχω δει φτηνές σειρές που ήταν σκέτο δωμάτιο με δύο ανθρώπους να βαριούνται κι εμένα μαζί. το A Knight δεν κέρδισε επειδή είχε λίγα λεφτά, κέρδισε επειδή κάποιος ήξερε τι ήθελε να πει. ο περιορισμός βοηθάει μόνο όποιον έχει ήδη κάτι να πει, στους υπόλοιπους απλώς φαίνεται πιο γρήγορα ότι δεν έχουν.

    Permalink
  • koryfosi_sti_3i

    Το λες ωραία με το μπάτζετ, αλλά το πραγματικό σύμπτωμα είναι ότι η κλίμακα μπαίνει ακριβώς όταν στερεύει η σύγκρουση. Το πρώιμο GOT είχε δωμάτια με δύο ανθρώπους που απειλούσαν ο ένας τον άλλο χωρίς να σηκωθεί κανείς από την καρέκλα. Η όγδοη είχε στρατούς και έναν δράκο που έλυσε όλη την πλοκή σε ένα πλάνο. Δεν μεγάλωσε το μπάτζετ, αποσύρθηκε το σενάριο. Η μάχη με τους νεκρούς ήταν τόσο σκοτεινή που μισό fandom νόμιζε ότι το πρόβλημα ήταν η τηλεόρασή του, ενώ ήταν απλώς μια αίθουσα σεναρίου που είχε ήδη υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου.

    Permalink
  • astynomia_plokis

    Το figcaption με το ιππικό μπροστά από το πυροβολικό μου άνοιξε παλιά πληγή. Έχω κρατήσει σημειώσεις. Στείλανε το ιππικό σε κύκλωση μέσα στο σκοτάδι, μετά το ίδιο ιππικό εμφανίστηκε ξανά πίσω από το τείχος σαν να μην είχε χαθεί ποτέ. Δύο επεισόδια μετά κανείς δεν θυμόταν πόσοι Άμαστοι είχαν απομείνει. Ο χάρτης της μάχης άλλαζε ανάλογα με το τι πλάνο χρειαζόταν το μοντάζ εκείνο το λεπτό.

    Permalink

Related discussions

  • Ήταν οι Ρωμαίοι πολύ πιο προοδευτικοί απ' όσο τους αναγνωρίζουμε;

    Υπάρχει μια διαδεδομένη τάση νεαρών αντρών να γοητεύονται με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέσα από ταινίες και λαϊκή ιστορία και να τη φαντάζονται ως μια μιλιταριστική, δεξιά, υπερ-αντρική αυτοκρατορία που ήταν τέλεια για τους άντρες. Spartacus, Rome, Gladiator… όλες, σε διαφορετικό βαθμό, αφήνουν την εντύπωση μιας Ρώμης που είναι ένα είδος πολεμικής κουλτούρας, καμιά φορά βυθισμένης στην παρακμή. Το Gladiator II το πάει σε γελοία ακρότητα. Για τη συγκεκριμένη ταινία, προτείνω να διαβάσετε την κριτικ

  • Γίνεται με τίποτα να φορέσεις Rolex και να δείχνεις καλά;

    Πιστεύω πως η Rolex πέτυχε το ακατόρθωτο: έγινε μάρκα πολυτελείας που κάνει τους πάντες να δείχνουν χειρότερα, και τους βάζει κι από πάνω να πληρώνουν χιλιάδες δολάρια. Κρίμα, γιατί πολλά από τα ρολόγια της είναι όμορφα. Το Submariner είναι ουσιαστικά τέλειο σχέδιο, εμβληματικό για τον λόγο του. Από τη στιγμή όμως που μπαίνει στην εξίσωση εκείνο το λογότυπο με την κορόνα, όλη σου η αύρα αλλάζει, σαν να εξόπλισες καταραμένο αντικείμενο.

  • Τελικά «το μέγεθος μετράει» στο Πάρκο Σεκόια;

    Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.

  • Κάνει η αξιολόγηση με κατάταξη τους συναδέλφους εχθρούς;

    Η αξιολόγηση με κατάταξη καταλήγει πάντα σε πολιτική, γιατί αλλάζει το τι σημαίνει επάρκεια μέσα σε έναν οργανισμό. Από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι κρίνονται ο ένας σε σχέση με τον άλλον αντί για ένα σταθερό κριτήριο ή στόχο, ο πιο ικανός συνάδελφος παύει να είναι κεφάλαιο από το οποίο μαθαίνεις και με το οποίο συνεργάζεσαι, και γίνεται ανταγωνιστής. Η επιτυχία του μπορεί να ρίξει τη δική σου θέση. Η προβολή του μπορεί να σου στερήσει χώρο για προαγωγή. Η εξειδίκευσή του γίνεται απειλή για τη δ

  • Άφησαν τα Chromebook τη Gen-Z ανήμπορη στο tech;

    Ο πανικός της ώρας λέει ότι η ΤΝ μάς κάνει χειρότερους στη σκέψη. Ίσως. Αλλά αν θέλεις να καταλάβεις γιατί τόσοι νεότεροι εργαζόμενοι παίζουν στα δάχτυλα τις εφαρμογές και κολλάνε με τον υπολογιστή, η ΤΝ δεν είναι το πρώτο που πρέπει να κοιτάξεις. Το βαθύ ράγισμα έγινε νωρίτερα, όταν σχολεία και θεσμοί αποφάσισαν ότι οι μαθητές θα πατάνε κουμπιά σε ελεγχόμενες συσκευές αντί για πραγματικές μηχανές, όπως έκαναν οι Millennials.

  • Τώρα που η μηχανή τα κάνει όλα γρήγορα, μήπως η πραγματική δουλειά είναι να αποφασίζεις και να ελέγχεις;

    Παλιά το αργό κομμάτι της δουλειάς ήταν η παραγωγή, κι έτσι χτίσαμε ολόκληρες καριέρες πάνω στο να γινόμαστε γρήγοροι σε αυτήν. Τώρα η μηχανή είναι γρήγορη και το αργό κομμάτι είναι να αποφασίζεις τι θα φτιάξεις και να προσέχεις πότε κάτι έχει αθόρυβα στραβώσει· μια δουλειά διαφορετική από αυτήν που εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι.