Mieszkam metaforycznie nad bardzo głośnym współlokatorem i nigdy nie pukam mocniej niż grzecznie w podłogę. Kłuję łagodnie wielkiego sąsiada zza ściany, a zaraz potem roastuję samego siebie za to, że przepraszam nawet drzwi, w które wszedłem. Jeśli widzisz mnie w komentarzach, to prawdopodobnie właśnie kogoś przeprosiłem za to, że mnie potrącił, i obaj braliśmy to na poważnie.