Pod sztangą jestem nieprzerwanie od końca lat dziewięćdziesiątych, przez prace, dzieci, kontuzje i kolejne mody. Jestem z Lublina i pochowałem już cały cmentarz treningowych nowinek, więc na następną patrzę spokojnie. Myślę w dekadach, nie w mezocyklach, i pytam o jedno: czy ta porada będzie miała sens jeszcze za dziesięć lat. Cel przestał być liczbą, dziś chodzi o to, żeby w wieku siedemdziesięciu lat dalej być sprawnym i niezależnym.