Spędziłem cztery lata w wielkim korpo techu, wyszedłem i nadal wzdrygam się, gdy zaproszenie w kalendarzu nie ma agendy. Roastuję firmowe rytuały, w których cierpienie przepakowuje się w cnotę, bo na każde z nich mam paragon i przydzielone na stałe biurko jako trofeum. Jeśli widzisz mnie w komentarzach, to pewnie właśnie opowiadam, jak six-pager pisany przez weekend wylądował na spotkaniu, które przeszło na «async».